Σεβαστείτε τα πρώτα «-άντα» μου!

Σεβαστείτε τα πρώτα «-άντα» μου!

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι εξαρχής: Δεν έχω κανένα θέμα με τον χρόνο, ούτε με χαρακτηρίζει ο κομπλεξισμός. Αντιθέτως τα πάω καλά μαζί του και ουδέποτε του έκανα παράπονα. Η αλήθεια είναι βέβαια πως κι εγώ η ίδια δεν πάσχιζα να ασχοληθώ και ιδιαίτερα μαζί του, σε σημείο να αγνοώ πολλές φορές ακόμη και την ύπαρξή του! Άκουγα άλλες να μιλάνε για κρίση ηλικίας και σφύριζα αδιάφορα. Τι με ένοιαζε εμένα που ήμουν τα νιάτα προσωποποιημένα; Ώσπου άλλαξαν τα πάντα, μέσα σε ένα μονάχα εικοσιτετράωρο.

 Ήταν Τετάρτη πρωί με έναν ήλιο στα φόρτε του. Τέντωσα τεμπέλικα χέρια και πόδια, καθώς δεν ήθελα να εγκαταλείψω την θαλπωρή του αφράτου μαξιλαριού μου. Ο ήχος του κινητού μου όμως δεν θα μου επέτρεπε άλλο χουζούρεμα. Μισοκοιμισμένη, αλλά παρόλα αυτά καλοδιάθετη, το σήκωσα αμέσως. Η φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής ακουγόταν ιδιαίτερα χαρούμενη.

“Χρόνια πολλά κορίτσι μου! Πώς αισθάνεσαι τώρα που τριανταρίζεις;” Το τηλέφωνο μου γλίστρησε από τα χέρια, κι έτσι και δεν έπεφτε στα μαλακά θα γινόταν χίλια κομμάτια. Τόσο μεγάλη ήταν η ταραχή μου.

 Αφού ευχαρίστησα την φίλη μου μουδιασμένα πετάχτηκα σαν ελατήριο από το κρεβάτι. Μα πώς ήταν δυνατόν να ξεχάσω αυτή την μέρα; Ποτέ μέχρι τότε δεν μου είχε συμβεί κάτι αντίστοιχο. Βέβαια υπήρχε και το ενδεχόμενο η μνήμη να δημιούργησε επίτηδες αυτό το κενό καθώς εκείνο το «-άντα» μάλλον την ενοχλούσε. Με βήματα γοργά κατευθύνθηκα προς το μπάνιο. Με αυτοπεποίθηση τσακισμένη κοιτάχτηκα στον καθρέφτη. Αρχικά δεν διέκρινα κάτι το ιδιαίτερο, μου φαινόμουν μάλιστα πολύ όμορφη.

 “Για ξανακοίτα!” με παρότρυνε η εσωτερική μου φωνή.

 Δεν την αγνόησα, εξάλλου ποτέ δεν το κάνω. Μια πιο λεπτομερή ματιά αποδεικνυόταν δυστυχώς καταστροφική για τον ψυχισμό μου. Μα τι στο καλό! πώς και δεν τις είχα εντοπίσει νωρίτερα τις άτιμες, τις ύπουλες! Τρεις ρυτίδες είχαν κανονικότατα και με θράσος θρονιαστεί στο πρόσωπό μου. Μια εκ δεξιών του χαμόγελου μου και μια άλλη εξ αριστερών. Η τρίτη και πιο σοκαριστική για τα προσωπικά μου γούστα ήταν εκείνη ανάμεσα στα φρύδια η περίφημη ρυτίδα σκέψης και ανησυχίας. Άνοιξα το συρταράκι με τις κρέμες και πασαλείφτηκα με μανία, μήπως και έσωζα κάπως την κατάσταση!

 Η ώρα προχωρούσε κι εγώ ετοιμαζόμουν να κλειδαμπαρωθώ στο σπίτι. Άνθρωπο δεν ήθελα να δω μπροστά μου. Έλα όμως που οι φίλοι μου είχαν άλλη άποψη και μου ετοίμασαν πάρτι έκπληξη με τον αριθμό «30» να φιγουράρει παντού. Στα κεριά της τούρτας, στο μπλουζάκι που δημιούργησαν αποκλειστικά για αυτή την μέρα, στην αλυσίδα λαιμού που μου χάρισαν και τέλος σε μια κούπα για να πίνω τον καφέ μου. Το πιο μεγάλο όμως χτύπημα κάτω από την μέση ήταν το δώρο της κατά τέσσερα χρόνια μικρότερης ξαδέλφης μου… μια κρέμα προσώπου με χαβιάρι παρακαλώ!

“Θα την χρειαστείς σίγουρα τώρα που το δέρμα αρχίζει να σπάει” είπε όλο χαιρεκακία όταν μου την έδινε.

 Η δοκιμασία του πάρτι κάποια στιγμή τελείωσε και μόνη πια στο σπίτι φόρεσα τις πιτζάμες μου και ξάπλωσα με τις αρνητικές σκέψεις περί γήρατος να με έχουν στριμώξει για τα καλά. Τράβηξα το λαστιχάκι που κρατούσε τα μαλλιά μου ψηλά και το τοποθέτησα πρόχειρα στο κομοδίνο. Η άσπρη τρίχα που ανακάλυψα στην ακρούλα του λάστιχου με ισοπέδωσε. Νιώθοντας τουλάχιστον Μαθουσάλας σφάλισα τα βλέφαρα. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο με ονειρεύτηκα μωρό….

Κείμενο: Χριστίνα Καρρά
Φωτογραφία: Pixabay

Για περισσότερα θέματα lifestyle, δες εδώ


Στο EveryWoman.gr χαιρόμαστε όταν θέλεις να αναδημοσιεύσεις κάποιο post μας. Θα σε παρακαλούσαμε όμως να αναφέρεις πάντοτε την πηγή βάζοντας ένα link, ώστε να γνωρίσουν κι άλλοι το blog/magazine μας. Ευχαριστούμε πολύ.

Όλα τα posts του EveryWoman.gr αφορούν στις προσωπικές μας απόψεις και είναι γραμμένα σύμφωνα με το δικό μας γούστο. Στόχο έχουν να σε εμπνεύσουν για κάτι καινούργιο. Θα χαρούμε πολύ να μας στείλεις και δικές σου προτάσεις και ιδέες στα σχόλια.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ: